حضرت فرمودند : نحن السابقون الاولون ، پس ائمه و انبياء نهرهايى از امواج آن دريا هستند و از اسرار او خبر ميدهند « 1 » . درقاموس سيد على قاضى سير و سلوك بدون ولايت اهلبيت محال است . سيد جلال آشتيانى درتعليقه خود برمشارق الدرارى كه شرح تائيه ابن فارض است مىنويسد : شيخ أكبر در فصوص فرمود تمام انبيا حتى خاتم انبيا ، از باطن ختم ولايت - يعنى حضرت مهدى موعود - أخذ فيض و استمداد نمايند ، اگر چه باطن ولايت او تابع ولايت كليه محمديه است و صاحب اين مقام به حسب تقدّم زمانى ، آدم الأولياء على بن ابى طالب است ، لذا قال الشيخ الأكبر : « و هو - يعنى على - عليه السلام - كان سرّ الأنبياء و الأولياء أجمعين . و نيز فرمود : الولاية محمدى المحتد و علوى المشرب ، و نال على ( ع ) بالوراثة هذه المقامات و المراتب و الدرجات « 2 » . مرحوم قاضى مى فرمودهاست : محال است كسى به درجه توحيد وعرفان برسد و مقامات وكمالات توحيدى را پيدا نمايد ، قضيه ولايت براومنكشف نگردد . « 3 » بر اين اساس ركن مهم در دستوالعمل هاى مرحوم قاضى توجه به مقام ولايت حضرات معصومين است . يكى از مصاديق روشن اين توجه توسل به حضرات معصومين بويژه توسل و عزادارى حضرت سيدالشهدا عليهالسلام مىباشد . در سيره اخلاقى و دستورالعمل قاضى اين مسئله بسيار مهم است و آن اينكه سالك بايد خواطر را كه در ذهن و نفس او انباشته شده و مانع تمركز و سلوك است از بين برده و به پاكسازى آنها از صفحه جان اقدام كند . آقاسيد على قاضى معتقد است براى اينكه سالك در اين باره موفق شود دو عمل را بايد انجام دهد : يكى تلاوت قرآن با التفات و توجه و ديگرى توسل به حضرت اباعبدلله الحسين عليه السلام ، زيرا آن حضرت در رفع حجاب و موانع نسبت به سالكين راه خدا عنايتى عظيم دارد « 4 » . در واقع اين دستورالعمل توجه دادن سالك و ارجاع دادن او به دامان قرآن وعترت است چيزى كه ويژگى اساسى دستورالعمل آقا سيد على قاضى را تشكيل مىدهد . در نامه خود به عارف بالله مرحوم آقاسيد محمد حسن طباطبايى توسل به ائمه اطهار را در همه طرق سيرو سلوك گوشزد مىكند « 5 » . بدين ترتيب يكى از اركان دستورالعمل هاى مرحوم قاضى توسل به اهلبيت است . توجه به زيارت جامعه كبيره ، دعاى فرج زيارت مشاهد مشرفه و حرم ائمه و . . . همگى نشان دهنده اين است كه مرحوم قاضى سير وسلوك معنوى را بدون توسل به اهلبيت مجاز نمى داند .

--> ( 1 ) - آقاسيد على قاضى ؛ سرح دعاى سمات ؛ ص 39 . ( 2 ) - مشارق الدرارى ، ص : 188 ( 3 ) - اسوه عارفان ، ص 79 ( 4 ) - اسوه عارفان ، ص 85 ( 5 ) - همان ، ص 123